Van willen naar durven en doen: De eerste stapjes

Van willen naar durven en doen: De eerste stapjes

Een ervaringsverhaal van Anne Kuhlemeier

 Met haar staart strak tegen haar billen geknepen en steeds gespannen omkijkend zie ik haar vanuit mijn ooghoek meegenomen worden door een studiegenoot.

De opdracht is om contact te maken met een voor jou onbekende hond. Ik probeer mij te focussen op de teckel die ik voor deze opdracht uit heb gekozen.

Toch is mijn aandacht niet bij de teckel, maar bij haar. Nala, mijn hond, laat in heel haar lichaam zien dat ze zich niet op haar gemak voelt. Maar ze heeft geen keuze, ze is door middel van haar riem verbonden met een wildvreemde voor haar.

En ik? Alles in mij schreeuwt dat dit niet goed voelt, maar uit mijn mond komt geen geluid. Ik wil de groep niet teleurstellen, maar wil ook mijn hond beschermen. Ik moet iets doen, maar wat?..

Gelukkig is daar onze coach, die de verantwoordelijkheid neemt en Nala naar mij terugbrengt. De opluchting is duidelijk te zien bij de vrolijk kwispelende Nala en ook ik kan weer rustig ademhalen.

Welzijn van de honden

De week volgend op deze bijeenkomst, bleef bovenstaande situatie door mijn hoofd spoken. Ik dacht ook terug aan de inspiratie-bijeenkomst bij Jelien van Boel Bewust (www.boelbewust.nl), waar ik 27 oktober 2016 bij aanwezig was. Bij deze bijeenkomst kwam het belang van het welzijn van de hond aan bod. Voor mij werd toen duidelijk dat het welbevinden van mens en hond centraal moet staan tijdens begeleiding die ik wil gaan bieden. Dit zou voor mij betekenen dat ik goed in de gaten moet houden wanneer er over de grenzen van de honden wordt gegaan. Aangezien de honden niet altijd kunnen kiezen om uit een situatie te stappen, ben ik degene die hun grenzen aan moet kunnen en durven geven.

Toch heb ik die bewuste middag niet gedaan wat het best was voor Nala. Ik voelde mij niet zeker genoeg om voor Nala haar welzijn te kiezen tegenover de groep studiegenoten en daar baalde ik van. Hier moest ik iets mee..

Contact opnemen

Al wat langer speelde het idee om eens contact op te nemen met Jelien. Het lijkt mij namelijk prachtig om de liefde van en voor mijn honden te delen als ik in de toekomst dagbesteding aan huis wil gaan bieden. Toch bleven er steeds vragen door mijn hoofd gaan. ‘Waar moet ik beginnen? Hoe zou ik de honden in kunnen zetten?’ Daar kwam na die bewuste middag ook nog de vraag bij: ‘Zijn de honden en ik als team wel geschikt hiervoor?’

Met deze vragen in mijn achterhoofd, besloot ik de stoute schoenen aan te trekken en Jelien een mail te sturen. Zij sluit met haar manier van werken, met respect en aandacht voor zowel mens als hond, mooi aan bij wat ik voor ogen heb. Als er iemand is die mij op weg zou kunnen helpen, dan moest zij het zijn. Onzeker stuurde ik haar een mail met de vraag waar ik het best zou kunnen beginnen als ik mijn honden in wil gaan zetten.

Vooruit durven kijken

Wat ben ik blij dat ik de stap heb gezet om die mail te sturen! Hierdoor is er namelijk een hoop in gang gezet. Ik ben naar Drempt geweest om met Jelien in gesprek te gaan over hoe zij mij eventueel kan ondersteunen bij mijn zoektocht. Dit gesprek zelf heeft mij al veel gebracht. Het heeft mij het vertrouwen gegeven dat ik mijn weg al stapje voor stapje aan het vinden ben. Na het afronden van de cursus ‘Dierbegeleider’ van Pets4Care (www.pets4care.nl) zullen we samen gaan kijken hoe ik de honden goed kan begeleiden en zelf meer vertrouwen krijg. Ik kijk er naar uit, het begin is er!

 Stap zo nu en dan uit je comfort-zone. Alleen dan kun je echt nieuwe dingen ervaren en groeien

–  B. Tracy –

Geschreven door Anne Kuhlemeier


Donderdagavond 9 maart is er een nieuwe inspiratie avond! Voor alle vragen, interesse en nieuwsgierigheid naar het coachen samen met honden. Er is beperkt plek, meld je hier aan.

Mocht je geïnspireerd zijn door dit verhaal en niet kunnen of willen wachten 😉 Neem contact op om de mogelijkheden te bespreken.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *