Het vermenselijken van honden

Het vermenselijken van honden

Een paar weken geleden kwam ik in contact met een oude vriend van me. En na wat heen en weer gevraag over elkaars huidige leven en werk kreeg ik de leuke opmerking: ‘Maar je behandelt je honden toch niet als mensjes hoop ik?’.

En daar moest ik achter m’n laptop hard om lachen, zeker omdat deze vraag kwam nadat ik mijn ‘hondenkinderen’ had voorgesteld. En tsjah, toen moest ik ook echt even op het antwoord broeden… Want nee, uh… ja… uhh.. nee.. Ligt eraan! Ligt er namelijk aan hoe je het bekijkt, vanuit welk perspectief.

Glitters en gesprekken

Nee, ik doe ze geen roze glitter pakjes aan, (oké, roze tuigjes valt voor sommigen ook al onder vermenselijken…) En ja, ik erken ze emoties toe die ook inmiddels aangetoond zijn, waarbij ik veel hondengedrag vertaal in menselijke gesprekken. Regelmatig hoor je mij namelijk de innerlijke belevingswereld van mijn honden via stemmetjes gekleurd naar buiten komen. Maar vermenselijk ik ze dan? Of verdierlijk ik dan mezelf?

En terwijl mijn hoofd dan allerlei associaties maakt en die grote hoop info dan weer ontrafelt komt mijn antwoord in feite neer op dat ik ze wel vanuit hun behoefte en emotie benader, maar dat ik de mens ook zie als menselijk dier. (Waarover Frans de Waal in zijn boek het heel mooi uiteen zet ‘Zijn wij slim genoeg om te weten hoe slim dieren zijn?’).

Eénrichtingsverkeer

En daarnaast komt ook anderzijds een inzicht boven. Want het vertroetelen, pamperen getut en gefrut – en daarmee vanuit een-richtingsverkeer onze eigen behoeftes vervullen, is ook niet geheel menselijk. Want hoeveel plezier in mens zijn heeft een kind of volwassene dat wordt gekapt en gelakt tot in de puntjes, dat in het zondagse jurkje niet door die regenplas mag stampen en daarmee leert om vooral mooi en braaf te zijn? En denk ook eens aan het kind dat (on)bewust verzocht wordt om de niet vervulde ambities van de ouder te vervullen.

En als ik dat weer doortrek naar honden en de gesprekken ik daarover gehad heb de laatste tijd. Denk dan ook eens aan de therapie/troost-hond, die (on)bewust geacht wordt om het verdriet weg te likken bij de getraumatiseerde personen. Maar ook – en deze is niet leuk om toe te geven, maar die herken ik zelf ook hoor (niets menselijks is mij vreemd :’-)) – de verwachtingen van de therapiehond die zich goed en braaf moet gedragen, want dat ‘hoort’ immers zo……

Menselijk of dierlijk

Is het dus wel zo slecht om onze honden te vermenselijken? Of gedragen we ons soms eigenlijk wat dierlijk ten opzichte van elkaar? Zijn wij zelf wel eens in staat om daadwerkelijk menselijk te zijn met alles dat erbij hoort, of verliezen we ons in een grote mensheids waanzin waarin alles in dienst staat van ons eigen ego? Is het wel menselijk dat we ons zo boven dieren opstellen? Of is het niet gewoon heel dierlijk dat we ons vaak laten leiden door het reptielenbrein gericht op onze eigen behoeftes? Wat is dat eigenlijk, Mens zijn?

Verschillen we eigenlijk wel zoveel…

en…..

is dat eigenlijk wel een probleem?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *