Hoog Risico HondenHart

Hoog Risico HondenHart

Vanuit onwetendheid weet je niet alles.
Vanuit je eigen wereld kun je niet alles zien.
Vanuit liefde kun je de pijn niet willen voelen.
Vanuit angst wil je de waarheid niet altijd horen.
Hoe fijn is het als anderen dat begrijpen en beseffen, erkennen en respecteren. Hoe pijnlijk en strijdig is het als anderen dit afkeuren, veroordelen en bestraffen.

Hoog Risico?

Als eigenaar van een Hoog Risico hond heb ik me jarenlang verschuild achter de angst. Het niet durven erkennen dat ik hoor bij de begeleiders van een HR hond. Mosha was anders (wie haar kent zou dit beamen) en ik voedde haar immers vanuit liefde op. Hoe zou zij in vredesnaam ooit tot de vechthond kunnen behoren?! Met haar lieve ogen en zachte uitstraling, onvoorwaardelijke knuffels en kroelen leek dit een ver van mijn bed show.

Kop in het zand

In de afgelopen jaren als hondentrainer heb ik meer en meer geleerd. Steeds subtielere signalen ben ik gaan waarnemen, ik leerde over invloed van hormonen op het gedrag van de hond en hoe in het DNA de taak waar ze van oorsprong voor gefokt zijn verankerd zit. Zo ben ik vele honden beter gaan begrijpen. Maar steeds was het te ongelooflijk voor me om mijn lieve hond Mosha onder de HRhonden te scharen. Zeker met de opkomst van alle berichtgevingen erover, de wetgeving die levens veranderd kan worden was mijn beste strategie om hierin mijn kop in het zand te blijven steken. Vanuit liefde, voor mijn hond en voor mijzelf. Onzekerheid en veroordeling over iets wat voor jou zo lief is en waar anderen met harde woorden zo’n sterke mening over hebben doet gewoon weg veel pijn.
Doordat ik steeds meer leerde over de oorsprong en blauwdruk in het DNA van de hond en de invloed daarvan op gedrag, heb ik langzaamaan mijn ogen geopend. Nog zoekende hoe dat er dan uit zou zien bij Mosha als dat er echt in zou blijken te zitten.

Spelen, weglopen of… opeten?

Totdat wij onze varkens kregen. Aan het hek van de wei zag ik Mosha’s blik veranderen. De anders zo zachte oogjes werden fel! Haar reactie was ambivalent, ze was in conflict met zichzelf. Enerzijds wilde ze weglopen, anderzijds was het té sterk om zich af te wenden van de varkens. Spelen, weglopen of opeten?! Dit was dus het stukje DNA dat geactiveerd werd, diep van binnen, een oergevoel, een drift waardoor er weinig keuzemogelijkheid overbleef om te kiezen voor het juiste gedrag. En daardoor zijn de laatste restanten van de oogkleppen bij me afgevallen.

Het zit er dus toch in…

Volmondig moet ik nu zeggen – hoe lief ze ook zijn en hoe goed je ze ook opvoed: ‘Het zit erin’. Sommige situaties zijn té moeilijk en dan kiezen ze voor gedrag wat risicovol is. Ik ben hierdoor mijn hond beter gaan begrijpen, ik zág het gebeuren… Ik zag gedrag ontstaan waar zíj niets aan kon doen. Ik zag gedrag ontstaan waar ík niets aan kon doen. Met training en geduld, wennen aan de nieuwe situatie is Mosha meer en meer ontspannen geworden bij de varkens. De laatste keer dat ze in contact kwam met ze liet ze zien dat ze het vooral dood eng vindt en daar trainen we nu gericht op.
De bewustwording die het me gaf geeft me praktisch handvaten om zo goed mogelijk voor mijn hond te zorgen. Het geeft me ook de verantwoordelijk om hier gericht mee bezig te gaan en helpt me om vanuit liefde voor haar, mijzelf én mijn omgeving de risico’s te beperken. Deze situatie zegt verder niets over hoe lief zij is en hoe zij in andere situaties is. Nog steeds is ze een van de meest sociale, vriendelijke en zachte honden die ik ken. Nog steeds is zij een wereldhond die ontspannen en mild in het contact is met mensen en een gouden hart. Het laat zien dat het een het ander niet uitsluit.

Waarom deel ik dit?

Omdat ik hoop dat andere HRhonden eigenaren zich herkennen in mijn verhaal, zodat ze met mildheid naar zichzelf en hun hond durven kijken en de realiteit durven gaan zien. In de hoop dat ze zich gehoord voelen in hun onzekerheid en angst, in hun ‘underdog’positie die gecreëerd is. Daarbij hoop ik dat ze beseffen dat hun hond geweldig en lief is én wat extra zorg en aandacht vraagt om de risico’s te beperken.
Omdat ik hoop dat andere hondentrainers dit lezen en beseffen hoe het is voor een HRhonden eigenaar die een geweldige hond heeft en (nog) geen ervaring heeft met de felheid van het ras. Die zo mee kunnen voelen en erkenning kunnen geven op de tegenstrijdige gevoelens die de media oproepen. Dat ze beseffen dat bekritiseren, veroordelen en alleen vasthouden aan kennis averecht werkt. Die hierdoor inzien dat de begeleider meenemen met zachte hand, met milde ogen leren kijken naar de hond en de gevoelens erkennen de ingang is.
Omdat ik hoop dat dit de werelden wat dichterbij elkaar brengt, zodat we daardoor écht met elkaar kunnen werken aan een veilige, ontspannen samenleving.
Hoe dan precies…? Daar steek ik mijn kop nog even voor in het zand.. 🙂
 
 
Foto: Jantien van Dam, Hondenfotograaf Nijmegen

6 reacties

  1. Goed verhaal…ik heb het hezelfde meegemaakt, alleen dan niet met varkens. Daarom maakt het mij zo boos om tegenstanders te zien schrijven, “het is maar net hoe je ze opvoed” Ook goed oogevoede honden kunnen bijten. Aan de andere kant zie ik hr honden eigenaren foto’s plaatsen met kind boven op de hond, tongelen, whale-eyes met de tekst” dievanmijdoetgeenvliegkwaadkijkmaar” ook die mening deel ik niet. Leer je hond kennen, weet wat je aan de lijn hebt. Maar ondertussen kruip ik terug onder mijn steen….in een bubbel…

    1. Author

      Herkenbaar Stef. En ja, het enige wat we daarin kunnen doen is het delen, meer en meer kennis verspreiden. Maar ook het gevoel daarin delen. Want dát geeft wellicht de ingang tot verandering.
      Misschien wordt Nederland zo steeds meer een beetje Bull Bewust..?! 🙂

      1. Ik ben uit groepen gegooid..heb vrienden gemaakt, maar ook verloren..ik heb de strijd opgegeven. Ben met een paar topmeiden een groep begonnen. Ik volg het wel..maar mensen bekeren heb ik opgegeven. Er moeten eerst weer honden in beslag genomen worden voordat mensen het gaan beseffen.

  2. Hoi sorry maar ik weet dat t een fel ras is maar zo ken ik meer felle rassen ,hoe zou een rhodesian ridgeback reageren?stop mn kop niet in t zand heb al meer dan 20 jaar hr honden gehad en de ene isnde ander niet is ook stukje karakter!ik vind neem je verantwoordelijkheid en lijn je hond aan ongeacht ras mbt nieuwe wetgeving,wel ben ik tegen muilkorf

  3. Heel mooi geschreven.

    Ik heb zelf twee bull terriers en doet natuurlijk zeer dat er zo over gesproken word. Natuurlijk weet je wat je in huis hebt . En vind ik een hondenschool ook erg belangrijk heb ik gedaan met mijn bull terrier hij is heel sociaal ik laat hem niet bij alle honden omdat hij te enthousiast is en lomp dan zou een andere hond hem.kunnen bijten en daar pas ik voor ik heb een hond voor me zelf en niet voor andere . Zelf heb ik twee bull terriers en een berner senne en een chihuahua en dat gaat hardstikke goed met me kaar . Ik heb het geluk dat ik hele dagen thuis ben en goed voor ze kan zorgen los laten doe ik ze niet gewoon om ze te beschermen voor hun veiligheid en het ras

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *