Jezelf zijn…

Jezelf zijn…

Hoewel ik ook graag met de term ‘Jezelf zijn’ spreek en schrijf, word ik er ook soms ook wel een beetje moe van.

En ja, voor de oplettende lezer betekent het dus ook dat ik soms moe word van mezelf 😉

Jezelf zijn, het wordt vaak uitgesproken als een grote wens, hét verlangen. Of ‘nu is het eindelijk tijd om mezelf te zijn’. Kreten die iets heel moois in zich hebben, maar ook iets geks. Want wat ben je dan hiervoor geweest? Was je toen niet jezelf? Wie was je dan? Hoort dat dan niet bij jou?

Ofwel, kom ik uit bij mijn existentiële vraag van vandaag: ‘Wat – of zelfs wie – is jezelf zijn’?

Hangen we een plaatje op aan dat zelf, dat dus gekaderd is, dat zichzelf is, ongeacht welk appèl de buitenwereld op je doet… dan blijf je altijd ….?… ? Antwoorden die daarop komen zijn vaak iets in de trant van ‘dan blijf ik altijd in contact met mijn gevoel’, ‘dan blijf ik mijn vrijheid voelen’, ‘dan durf ik altijd te zeggen wat ik vind’.

En echt waar, dat zijn absoluut punten waarop je meer wilt ontwikkelen als je dat nooit zo goed hebt gekend, of wanneer je nooit goed je gevoel hebt mogen volgen. Misschien omdat je daarin afgekeurd werd, of je je kleiner hebt gemaakt, hard bent gaan werken voor anderen en je eigen behoeften uit het oog bent verloren.

Maar uh….

Maar nu even serieus, want stel je nou voor dat je altijd ‘in contact staat met je gevoel’, of ‘durft te zeggen wat jij ervan vindt’. Dat is volgens mij echt niet handig.

Als ik het me even voorstel dat ik ‘mezelf ben’, dan hoort daar een hele speelse kant van mij bij. Die hartstikke leuk en gezellig is. Maar als ik dan mezelf zou zijn bij een paspoortcontrole op een vliegveld van een nieuw ver en vreemd land…  dan zou ik gekke bekken trekken naar die serieuze meneren achter het glas, dan zou ik een liedje zingen terwijl we daar staan te wachten, de douane uitnodigen om mee te dansen… Vaak genoeg over gedroomd hoor, terwijl ik in die rij stond te wachten. Maar ergens is het volgens mij best verstandig dat ik dan even ‘niet zo mezelf’ ben. Gewoon puur praktisch, omdat de kans om mijn eigen situatie onveiliger te maken zelfs groter is.

Moeten we wel altijd ‘onszelf zijn’.

En misschien een beetje gek voorbeeld dit bovenstaande, maar zo is het ook echt fijn dat we niet altijd zeggen wat we denken. En echt, het is ook fijn dat we niet altijd in contact staan met ons gevoel (want jéé, de informatie zou ons overspoelen zeg!) of altijd vol vertrouwen zijn. Want zonder risico analyse stap je gauw wél in zeven sloten tegelijk.

Alle delen van jezelf in beeld

Ofwel, jezelf zijn… Ik denk (hmm nog een interessante, want welke van de ikken in mij denkt dit ;-)) dat Jezelf zijn betekent dat alle facetten van je in beeld zijn, en dat je vanuit daar kunt kiezen welk deel ingezet wordt.

Dat jezelf zijn betekent dat je respect en dankbaarheid hebt voor jouw overlevingsdeel, dat deel in jou dat gezorgd heeft dat je goed naar de achtergrond kunt verdwijnen, kunt meebewegen met andermans mening of juist je sterk van je laat horen. Dat deel heeft je geholpen en gebracht waar je nu bent.

Zonder dat deel zou jij jezelf niet eens zijn.

<3

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.