BoelBewust
Shares

De hond, onze redder?!

Shares

Door: Jennifer de Jongh – Hulphonden voor Autisme & Jelien Lammers – Boel Bewust 

 

13918861_1276822035669982_67824088_o

Rieneke de Raaff fotografie

Regelmatig zoeken we elkaar op om onze gedachten over nieuwsberichten te laten gaan, over cases waarin we twijfelen aan het welzijn van de hond of over ingewikkelde dilemma’s die we tegenkomen.

Zo ook een ochtend, enige dagen geleden, tijdens de koffie, achter de laptop hadden we een mooi gesprek dat is blijven hangen en waarin we onze gedachten graag willen delen met jullie. We kwamen aan de praat over de ‘nieuwste soort’ therapiehond, een pup die opgeleid wordt tot troosthond.

(Her)ontdekking.
En onze gedachten gingen al gauw uit naar het dier waarin we de groei en genezing hebben ontdekt. Of eigenlijk hebben we het dier hérontdekt. Want van een van oorsprong agrarisch land waarin vele gezinnen letterlijk tussen de koeien sliepen, zijn we geëvolueerd (lees vervreemd) naar levens ver van dieren af, naar een maatschappij waarin melk uit de fabriek komt.

Maar de herontdekking lijkt een feit. En deze op het oog positieve ontwikkeling van het dier terug tussen de mensen heeft een aantal zeer bedenkelijke keerzijdes. Want de hond is “hot”, multi inzetbaar en ondersteunend bij de meest uiteenlopende problemen, zoals stagnaties in ontwikkeling, fysieke problemen, mentale hiaten zoals ook nu weer bleek bij het thema rouw.

De belangrijkste vragen.

verbinding mens hond

Lieke’s Fotografie

Eén van de belangrijkste en tevens moeilijkste vragen die wij elkaar stellen is die vanuit het ethische perspectief. Heeft een hond zelfbeschikkingsrecht? Vindt de hond het wel leuk om met ons samen te werken en hoe controleren we dat? In hoeverre respecteren we autonomie en de motivatie van de hond? En wat is vanuit de hond gezien de meerwaarde van het bijdragen in het rouwproces?

           In hoeverre mag de hond nog hond zijn?

Maar deze vraag gesteld vanuit het perspectief van ons als mens biedt ons de volgende overpeinzing:

          In hoeverre mag de mens nog mens zijn?

In hoeverre mogen we rouwen, boos zijn, onnoemelijk verdrietig zijn of juist verstillen? Wat maakt dat een hond dit leed moet verzachten? En als er al iets te verzachten zou moeten zijn, waarom doet de- al dan niet professionele- mens dit niet zelf? Een hond die troost kan bieden? Ja, natuurlijk kan dit. We kennen allemaal wel een moment dat je huisdier aaien of even naast elkaar zitten kan voorzien in je behoefte je hoofd te laten hangen. Maar dit zijn honden die in hetzelfde systeem zitten als de rouwende personen. We kennen zelf de gevoelens als we naar een condoleance gaan, zelfs van iemand die we niet zo goed kennen voelen we het verdriet en de impact van de nabestaanden om ons heen. Aangezien we weten dat honden zo feilloos onze emoties kunnen voelen, is het voor te stellen hoe zwaar dit moet zijn voor de hond…

Onvoorwaardelijke liefde.
We horen vaak: “De kracht van de hond is zijn onvoorwaardelijke liefde”, maar is dit niet eigenlijk een vorm van projectie? Hoe zit het met de onvoorwaardelijke acceptatie van onszelf, van onze eigen feilbaarheden? Hoe onvoorwaardelijk durven we te zijn naar onszelf en onze medemens? Laten we vanuit onze rol als verantwoordelijke volwassenen regie nemen en houden over eigen emoties en beperkingen.

“De hond, onze redder”, ….wij hopen het niet. Voor je het weet gaat dit prachtige wezen eraan ten onder.

 

  • Dit blog mag gedeeld worden vanuit de website van Hulphonden voor Autisme of Boel Bewust.
  • Ben je benieuwd naar meer informatie over dit onderwerp en deze visie, kom dan aanstaande donderdagavond 9 maart naar het inspiratie- en vraagmoment van Boel Bewust.

 

 

>