BoelBewust
Shares

De lessen die de herplaatsing van Dex ons hebben gebracht

Shares

​We zijn vandaag precies drie maand verder nadat Dex, onze hond en stippenvriend, bij Mandy is komen te wonen. Mandy is een echte Zenmaster met honden, bekijk haar  mooie hondenwerk hier eens. 

 En ik heb zoveel liefdevolle reacties ontvangen, de soap werd en wordt door sommige mensen op de voet gevolgd via facebook.. En daarom willen we jullie graag meeneem in een paar lessen die​ wij de afgelopen maanden mochten leren. 

Ontlabelen

Dex was hier thuis echt een drukke hond. Altijd aanwezig, altijd op de voorgrond, veel blaffen, nerveus gedrag en hij had ​amper rust in de kont. (behalve s avonds op de bank onder de deken tegen me aan... die stekelharen tegen me aan mis ik wel!)

​Zijn nieuwe mens, de ontzettend lieve en wijze Mandy, vertelde me laatst dat Dex haar meest relaxte hond is.

Dat bracht me bij de vraag hoe dan?!? 😉 En hoe mooi dat de omstandigheden een bepaalde Dex hebben laten zien, bepaalde eigenschappen die waren aangesproken in ons huishouden, die hij bij Mandy niet hoeft in te zetten. Dex heeft kanten van zichzelf ontdekt die veel beter bij hem passen, aan zijn rust en blijheid te merken. Hoe fantastisch!

Dus dat laat zien dat je niet BENT zoals je dénkt dat je bent. Omstandigheden, veelal in ons menselijk leven vroeger gevormd, maken dat we ons identificeren met een bepaald label. Terwijl er méér is, misschien zelfs wel het ondenkbare, de tegenpool van wat je nu bent. Misschien ben je dat dus óók wel. 

Dex houdt zich in ieder geval niet vast aan maar ik ben nu eenmaal zo hoor! ​;-) 

Rouwen

Zelf heb ik mogen ontdekken dat​ het loslaten en het verwerken van het afscheid van Dex uit dit huishouden, een ​rouwproces is. En ik wil het ook echt ​in die bewoordingen benoemen, omdat rouwen niet altijd mega zwaar hoeft te zijn, maar wel in het moment is.

Het rouwen voor mij zat in het feit dat ik hem bijvoorbeeld bij het zien van een bericht over het canitrailen (hardlopen met de hond) met Mandy even in snikken uitbarstte omdat dit zúlke heerlijke momenten waren. De herinneringen kwamen boven en mijn hart brak even open. 

Het komt en gaat, en ben er helemaal oké mee. En soms is er dus opeens even verdriet. Het mezelf toestaan dat ik dit mocht voelen èn uiten aan bijvoorbeeld mijn partner of vriendinnen, zijn heel waardevol geweest. Met zon piepstemmetje... lief... ik moet even huilen om Dex...

Erkenning geven aan mijzelf, dat ook al is het 'maar een hond... (die overtuiging kreeg ik ook opeens in beeld, dat ik dat kan denken! hoe destructief!) ik mag voelen wat ik voel.

Klinkt simpel toch?! En toch zie ik dat dit ​niet vaak gebeurd. Want hoe vaak parkeren we gevoelens wel niet, omdat we vinden dat het toch over zou moeten zijn, je er al anders in zou moeten staan, of blij moet zijn met hoe de situatie nu is..

Speeltijd! 
Iets waar Dex mega goed in is en zoals Mandy zelf zegt, was zij dat juist een beetje verleerd: SPELEN! ​Gebaseerd op een oude overtuiging dat ze steeds ​  “nuttig” bezig moest zijn, hard moest werken en iedereen altijd tevreden moest houden, ook wanneer dit ten koste ​gaat van haarzelf. Dex heeft ​Mandy echt weer leren spelen. Alleen al door zijn blije uitstraling wanneer hij met zijn flos door de kamer heen stuitert maakt dat ze met hem mee wilt doen en eindelijk de touwtjes kan laten vieren en denkt “fuck nuttig bezig zijn.”!

En ook hier in huis is er ruimte voor meer spel ontstaan. Zo kwam een week nadat Dex hier niet meer woonde Nilo zelf met een speeltje aangelopen naar Loek (mijn zoontje) en ook huppelt Mosha weer meer tijdens het wandelen.

Verbinden op een ander niveau

Door fysiek afscheid te nemen van Dex in mijn leven, ​heeft ervoor gezorgd dat ik me op een andere niveau met hem ben gaan verbinden. Noem het  hart/zielscontact, whatever... Maar toen ik rond oud en nieuw in meditatie zat en aan hem dacht, aan ons proces met hem, toen kon ik hem met zijn kop in mijn nek voelen. We waren even samen,

Er is een samenzijn mogelijk voorbij de fysieke werkelijkheid. 

Dat is ook de laag waarin ik continue kan voelen dat het oke is. Met hem, met mij, met ons allemaal. Dat is de laag voorbij goed en fout, voorbij oordelen, schuld, spijt, angsten. En die laag... volgens mij kennen honden die feilloos. Dex heeft het me in ieder geval laten zien. 

​Het is niet zwart-wit... Het is.

Dit bij elkaar maakt dat het over het algemeen vooral vrijer en speelser voelt, in het leven van ons állemaal... Kiezen voor jezelf is dus écht een win-win-win-win-win-win-win-win​-win* situatie.. <3 

*voor: dex-mosha-nilo-loek-jelien-richard-mandy-koala-e.o

>