BoelBewust
Shares

Een eerlijk verhaal… (true stories told live event)

Shares

Op 6 juli 2020 stond ik op het podium bij het True Stories Told Live event, georganiseerd door Jantien Klein Ikink.

​Dit ​verhaal deelde ik met ruim 70 man publiek:

Goedenavond,

Ik ben Jelien Lammers en mijn plan was om hier vanavond het podium te pakken en heel krachtig  verhaal neer te zetten over hoe mooi de relatie met honden kan zijn en hoe zij kunnen helpen met het voelen van onvoorwaardelijke liefde.

Ik ben opgegroeid op de boerderij, lag op de deel bij de kalfjes geregeld onder een stapeltje katten in het stro. Ik heb me altijd thuis gevoeld tussen de dieren. Hoe lastig mijn dag ook is, als ik thuis kom en die ogen kijken me aan,ik zie die kwispelstaart.. weet ik dat het hun geen fluit uitmaakt. Dieren vinden je altijd goed zoals je bent, en dat had ik graag met jullie willen delen.

Maar... toen ik vorige week tijdens de trainingsdag dit verhaal stond te verkondigen, voelde het niet goed. Niet zuiver.  

Mijn tranen stroomden en ondanks dat ik mezelf zo ken, gaven ze niet het gevoel en de kleur aan het verhaal dat ik voor ogen had.

Ik ging naar huis en was aan het broeden. Potverdorie, waarom voelt het toch zo? Waarom klopt het niet voor mijn gevoel?

Tot ik een potje leverpastei opentrok… en een gevoel van hypocriet zijn overviel me. Dat gevoel, dat was de kern. En terwijl ik als vegetariër de boterham met leverpastei smeren voor mijn zoontje dacht ik.. dit is wat ik steeds voel.  

Dat was het ook met die tranen, want als ik mensen zie die hun verhaal kunnen vertellen en toestaan hun kwetsbaarheid te laten zien, vind ik ze enorm krachtig. Maar gebeurd mij dat dan zit er ook een stemmetje te schreeuwen hoe zwak dat is.

Ik voel, zie en vind anderen helemaal oké zoals ze zijn, met al hun struggelingen inclusief en ondertussen kan ik mijzelf zo intens keihard afwijzen.

En net zoals dat ik me hypocriet voel dat ik me inzet voor anti-racisme en zelf per ongeluk het N-woord gebruik.

​Of dat ik groot voorstander ben van meer compassie en empathie in de wereld, maar een collega die me pijn heeft gedaan wel kan vervloeken.

Dat ik in mijn natuurlijke opvoedingsstijl richt op het er mogen laten zijn van behoeftes en emoties en vind dat ik veel te vaak uit mijn slof schiet.

Ik hou van Moeder Aarde en de natuur, maar ben wel te lui om het afval allemaal gesorteerd naar de containers in het dorp te brengen.

En ondanks dat ik alle moeders toe juich dat ze van de veranderingen van hun lichaam mogen houden, omdat het een kindje gedragen heeft… vind ik toch echt wat van die slappe overgebleven vetrol.

Met mijn bedrijf leidt ik coaches op, vanuit een diep vertrouwen dat ze de wereld kunnen veranderen – door gewoon zichzelf te zijn.

En als ik mijzelf gevonden heb, raak ik het weer kwijt en blijkt er geen eindstation te zitten aan ‘mezelf zijn’.

En toen ik dit allemaal zo eerlijk had bekeken dacht ik, verrek, dít is mijn verhaal.

Over de eerlijkheid van het leven. Dat we wat minder perfect mogen zijn.

Want in één ding kan ik niet hypocriet zijn.

Dat ik mens ben.

Dit mens.

Een mens die zijn stinkende best doet met idealen, geloof en liefde.

Voor mij ís dát het leven.

Waarin wij elkaar met nieuwsgierigheid aan kunnen kijken en we glimlachen over hoe we aan het vooruitstruikelen zijn.

Dan kom ik thuis.

Dan ben ik thuis.

En in dat huis, begin ik spontaan te kwispelen.


​Wil je een reactie achterlaten? Typ 'm hier en je ontvang persoonlijk bericht terug!

>