BoelBewust
Shares

Fabel 1 coachen met honden ~ De hond oordeelt niet

Shares
hond oordeelt niet

Tijd om eens eerlijk te kijken naar alle opvattingen rondom het coachen met honden. Hieronder versta ik​ alle dierondersteunende activiteiten, zoals spiegelen met honden, therapie met dieren, bezoekteams in verpleeghuizen etcetera.

In dit drieluik van blogs wil ik jullie meenemen in mijn visie op het coachen met honden en de in mijn ogen drie grootste fabels belichten. 

1. Honden oordelen niet

2. Honden leven in het hier en Nu.

​3. ​Dieren geven onvoorwaardelijke liefde.

In dit blog zoom ik in op nummer 1; honden oordelen niet.

Om maar met de deur in huis te vallen: gelúkkig oordelen honden wél! Oordelen gaat over het goed- of afkeuren van iets, waarmee ze zichzelf veilig kunnen stellen en kunnen handelen naar dat wat nodig is ten behoeve van zichzelf. 

Ze weten of iets goed voor hen is, of dat ze afstand te nemen hebben. (Dat maakt júist dat ze zo goed mee kunnen werken in een coach praktijk). Door te stellen dat  ze niet oordelen, vind ik dat het een te kort doet aan het rijke vermogen van de hond om situaties in te schatten. 

Echter veroordelen ze niet. Dat klopt. Ze zullen niet beschuldigen of verwijten. Maar die emoties zoals schaamte en schuld zijn volgens mij ook erg menselijk. 

​Hoe zit dat met het ​niet oordelen van de hond dan?

Dus wat er in de kern wél gebeurt in het ervaren van dat oordeelloze, is dat je in het contact met de hond ​je eigen menselijke oordelen la​at varen! Ofwel: Jij oordeelt niet over jouZelf! 

Wanne​er je in contact met mensen onderling ​bent, zit er al gauw emoties uit het schaamte en schuldgevoel (jij bent beter, ik ben slechter, ik ben goed, jij bent fout) mee te spelen. Die menselijke emoties maken dat je afgescheiden raakt van​ je werkelijke zelf en vertroebelt de blik naar jezelf en de medemens. 

Voorbij de pijn kun jij voelen waar jij nog heel bent.

​Omdat er in je intermenselijke relaties pijn is opgebouwd in het​ samen zijn met een ander, voelt het alsof ​je bekritiseert ​bent om wie ​je bent. Je bent niet gehoord of gezien geweest. Je twijfelt of je er wel toe doet! 

In het contact met dieren ken je dat patroon niet zo goed, of zeg gerust - niet. Dat maakt dat je het gedrag van een dier minder snel als afwijzend zult ervaren, dan dat hetzelfde gedrag bij een mens dat doet. 

Een hond die even zijn neus volgt, geïnteresseerd in een blaadje is en daardoor niet zo goed oplet, zal je daardoor minder snel af afwijzing ervaren, dan je moeder die als jij op de thee komt niet volledig luistert naar jouw verhaal omdat ze even afgeleid is door het nieuws dat de kat van de buurmans schoondochter diaree had. 

Twee zelfde gedragingen (niet in contact zijn met jou) maar er is 1 wezenlijk verschil; jouw eigen benadering en opvatting. Dat is de weerspiegeling die het gedrag van de ander op jou heeft. 

Dát is de spiegel, die van de oordeelloosheid ín jouzelf. Voorbij dat stukje oordeel over jou, ontmoet je jezelf oprecht.

​En nogmaals, dat doet dus niet het dier.... dat doe jij dus 🙂 

Waarom ik het zo belangrijk vind om dit uit te dragen, is omdat het van zo'n groot essentieel verschil is of je dit toekent aan een ander (het dier) of opmerkt dat dit iets is dat jíj ervaart.

Anders blijf je namelijk machteloos in een situatie waarin het voelt alsof je beoordeelt wordt, of blijf je maar hopen dat je via een ander (dus ook een dier) de waardering zult krijgen waar je naar verlangt. 

​Interessant toch? ​

>