​Jelien in een notendop: perfectly imperfect

  • Mijn man ​noemt me vaak een (soms wat onrealistische) wereldverbeteraar. ​​​
  • Mijn vriendinnen zijn dol op ​mijn schaamteloze dancebattles (en ik op die van hun)
  • Mijn zoontje krijgt veel vrijheid om zelf het leven te ontdekken (al voel ik me daardoor juist soms een slechte moeder​)
  • Mijn honden zijn enorme zachtaardige, ​liefdevolle ​maatjes voor me​ (die me ​wijze lessen terugspiegelen)  ​
  • Mijn klanten houden van mijn krachtige kwetsbaarheid (al vergeet ik dat zelf soms)  
  • Mijn varkentjes helpen me met de poten op aarde te blijven.
Jelien lacht - coachopleiding liefdevol coachen

Al mijn hele leven ken ik een enorme nieuwsgierigheid. Naar het waarom mensen doen zoals ze doen. Ik begrijp verschillende visies gauw, doorzie motieven, en heb een groot inlevingsvermogen. Daardoor is niet veel mij te gek af, zijn er geen gedachten die ik niet ken. Ik laat me graag verassen door nieuwe inzichten, ​smul van nieuwe kennis en voel een enorme ​bubbel van enthousiasme in mijn buik als kwartjes vallen. 

Ik houd van puur en eerlijk leven, met alle krassen, butsen, deuken die daarbij horen.

Misschien juist wel omdat ik zelf zo veel en vaak gedacht heb dat ik het volgens een bepaalde manier goed moest doen. Ik vond dat ik niets te klagen had, ​had alles dat ik wilde, werd geliefd door vrienden en familie, had een leuke baan en eigen bedrijf, maar toch voelde ik me niet altijd echt happy. Want ik bracht altijd één ding mee in al deze aspecten van het leven: mijzelf. Het keerpunt naar echte vrijheid kwam toen ik mijn perfectionisme heb kunnen omarmen, de oordelen over mijzelf heb kunnen verzachten en de lat een stuk lager heb mogen leggen.


​Oh, zo moeilijk is het niet!


Keer op keer ben ik aan het stoeien met mijzelf, mijn thema's. En elke keer kom ik weer op het punt dat ik denk Oh, zo moeilijk is het dus helemaal niet! Niet als we ons mens zijn kunnen omarmen. Menselijk​heid in al haar facetten is waar ik voorsta, waar ik voor leef en waar ik voor werk. Waarbij oud zeer, angsten, trauma's, onzekerheden, imperfecties en giftige delen van jezelf naast je talenten, kwaliteiten en ​stralende eigenschappen mogen ​staan. Niet mooier, groter of beter dan ​dat. 


En dat klinkt prachtig, maar is echt lastig. Heel lastig. 

Juist omdat die imperfecties er niet ​zomaar mogen zijn. Ze zijn sneaky en vinden altijd weer een uitweg om toch niet helemaal gezien of gevoeld te hoeven worden.

En ook dat is oké. 

Ik heb leren genieten van dit proces, van het ontdekken in mezelf waar ik mezelf toch nog groter of kleiner maak. En precies dat is mijn drijfveer om deze reis sámen met anderen te mogen maken. Omdat in de verbinding met anderen we onszelf pas ècht leren kennen.

​In mijn ogen vraagt het leven om bewustzijn. Maar wel b​ewustzijn mét ballen. Want die ballen zijn nodig om het aan te gaan, aan te kijken en te accepteren. En van daar uit de wereld een stukje mooier te maken. Met lef en liefde, ​moedige onzekerheid en krachtige kwetsbaarheid.

Ik hou van dit menselijke avontuur. Ga je mee op ontdekkingsreis?


Wist je dat

​Ik​ heel blij word van latte machiato, vooral die eerste in de ochtend. Net als mijn ouders, broer en zussen ik gek ben op chocolade. Ik na veelvuldige stop pogingen, nog steeds op mijn nagels bijt. Ik diertjes buiten altijd aanspreek met hé knapperd of dag leukertje, hoe is het? Ik ​net zoveel van retraites als van festivals houd. Mijn grootste angst is dat ik niets voorstel voor anderen en daar ooit achter zal komen. ​​Ik van opera, metal, hiphop, drum n base, klassiek en alles er tussenin hou. ​Mijn diepste levensvraag is wat ik -  en we - hier komen doen op deze Aarde.  ​

>