Jelien Lammers

Dat is écht zó’n Jelíen vraag”, hoorde ik in mijn jeugd vaak. Niet altijd met een positieve grondtoon. De vragen die ik kon stellen werden niet altijd door mijn familie gewaardeerd. Vragen die voorbij comfortzones gingen, omdat ik oprecht nieuwsgierig was (en ben) naar dat wat niet uitgesproken wordt. En dat is uhm ja, wel eens confronterend. En lastig.
Lastig om te horen dat mijn vragen eigenlijk niet gesteld mochten worden. Zeker omdat ik mijn hele leven al aan het onderzoeken ben wat mensen drijft om te doen zoals ze doen en waarom ze zijn zoals ze zijn.

Die nieuwsgierigheid, daar is nooit een einde aan gekomen. Ik besloot dat ik mijn beroep binnen de hulpverlening zou gaan uitvoeren. Ik smulde van alle informatie op de opleidingen over hoe mensen zich ontwikkelen, wat belemmerend werkt en waar ze blij van worden. Ik begon mijn werkende leven in de Jeugdzorg en stapte al gauw over tot docent voor de klas (Maatschappelijke Zorg en Pedagogisch werk) om alles weer door te geven aan nieuwsgierige leerlingen.

In een van de zomervakanties kregen we onze eerste hond Mosha. Door haar op te voeden realiseerde ik mij wat voor enorme liefdevolle spiegel zij mij voorhield. Eerder stond ik nog twijfelend voor de klas, maar dankzij Mosha leerde ik enorm veel over de interactie tussen mij en de ander. Hoe meer zelfverzekerd ik op het hondenveld stond, hoe makkelijker ons contact verliep en zij wilde luisteren. Als ik al een baaldag had, kon ik de klok erop gelijk zetten dat zij een ere rondje over het veld ging sjeezen. (Help! Daar kon ik als perfectionist echt van door de grond zakken!)

Mosha heeft me geleerd om dicht bij mijzelf te blijven, mijn gevoel te vertrouwen en zo binnen- en buitenkant meer in balans te brengen: het te laten kloppen wat ik zeg met hoe ik doe. Ik werd een heleboel bewust. Èn aangezien Mosha een pitbull(boel) kruising is, vond ik het een eervolle verwijzing om mijn bedrijf Boel Bewust te noemen.

Samen met Mosha, en later Nilo en Dex, groeiden we uit naar een coachingspraktijk waar ik steeds meer de diepte in ging. We spiegelden mensen om ze te laten zien wat er achter hun gedrag zit. Mijn bedrijf en ik groeiden steeds verder uit in het krachtig en liefdevol coachen.

Tot ik door ongelukken van de honden ze niet meer kon inzetten. Ik werd terug geworpen op mijzelf. Zonder hond was ik ineens onzeker. ‘Hoe kan ik nou coachen zonder honden?’ was mijn grootste vraag en die heeft me de grootste leerschool en winst opgeleverd; ik móest op eigen pootjes staan en mijn eigen liefdevolle spiegelende coach in mijzelf vinden en laten zien.

Vanaf dat moment ben ik gaan echt zelf gaan coachen en voelde ik mezelf sterker worden. De coachees die kwamen werden steeds enthousiaster over het resultaat van de coaching binnen mijn praktijk. Tot ze zelfs het laatste jaar vroegen of ik ze kon leren om op deze manier te coachen. Ze merkten dat ze door hun eigen groei al zo goed anderen konden helpen, dat ze daar meer mee wilden.

Wederom waren daar obstakels en belemmeringen. Ik moest langs het stuk ‘Maar dat kan ik toch niet en wie ben ik nou om dat te gaan geven?’. Ik keek daar liefdevol naar kijken en ontdekte dat ik met dit vraagstuk een stuk terug in de tijd ging. Ik voelde me weer even dat kleine meisje dat te horen kreeg dat de vragen die stelde ‘niet goed’ waren en dat ze niet meer mocht doen wat ze allerliefste deed. Toen ik dat besefte, kon ik verder.

Inmiddels weet ik dat juist díe Jelien vragen, eigenlijk liefdevolle spiegelvragen zijn. Om jou te helpen je nieuwsgierigheid naar jezelf te vergroten, je bewustzijn te versterken en jezelf met liefde aan te kunnen kijken. En vanuit daar kan ik jou helpen om dat bewustzijn door te geven aan anderen.

Maak kennis met mijn manier van werken en vraag nu de gratis minicursus aan!