BoelBewust
Shares

Jij schrijft altijd zo mooi… HELP!

Shares
ik-beeld

Jij schrijft altijd zo mooi!

​zei ze tegen mij aan de bar in een bruin café. 

Het ogenschijnlijke mooie compliment op het feestje van een collega laat de radars in mijn hoofd op volle toeren draaien.

Kan ik een addertje onder het gras vinden? Bedoelde ze dit sarcastisch, of meende ze het echt?

​Of.. is dit het dus... het moment dat ik door de mand val. Het moment waarop iemand bevestigt waar ik diep van binnen zo bang voor ben; Niemand zit op mij te wachten en ik kan maar beter nooit meer iets schrijven. En áls je dan al wat zou schrijven Jelien, laat 't dan niet vol taalfouten zitten, sukkel!

Hoppa, de radar op volle toeren om mijn ik-beeld de grond in te draaien.

Ik neem gauw een slok van mijn drinken.  Ja het is altijd zo inspirerend, ik volg je graag vervolgt ze... ​

​Mijn, gelukkig inmiddels niet meer zo droge, mond​​​ antwoord met een 'Bedankt, wat fijn om te horen',  terug.

Met een diepe inademing laat ik het compliment binnen. Ik help mezelf de woorden volledig aan te nemen en mij te omhullen met dit compliment.

Terwijl ik de rest van mijn glas leegdrinkt (thank God it's wine! ;-)) mijmer ik even door over wat ik zojuist in mijzelf waarnam, hoe ik mijn Ik-beeld voelde wandelen. En dus - belangrijk - voelde bijschaven. 

Ik merk op hoe dat ik-beeld beinvloed is geweest door de afkeuring die ik zo gevoeld heb op mijn schrijfsels, de kritiek die ik kreeg toen ik net begon met ondernemen op mijn berichten. De punctuele verbeteraars die de foute Dtjes en Ttjes een doodzonde vonden. Waardoor ik onbewust de optie, dat ik wel eens een goede schrijver zou kunnen zijn, overboord heb gegooid. 

Dankbaar ben ik dat ik nu kan waarnemen hoe dit in mijzelf werkt. Dat mijn eerste beweging is om in de angst te schieten, maar dat ik vanuit het bewustzijn dat ik heb alsnog een andere keuze kan maken. 

En ik merk hoe fijn het is dat ik nu de vrijheid ín mijzelf voel. Dat kritiek en complimenten niet meer de hoofdrol spelen om wel of niet te durven delen.

Dat ik contact heb met de echte realiteit. De realiteit waarin ik méér ben dan ik voor noch in dat ik-beeld voor mogelijk hield. 

De realiteit van het nu, waarin het veilig is.  

​Veilig om te zeggen wat ik denk,

te voelen wat ik voel,

te schrijven wat ik wil delen,

en te zijn wie ik ben. ​

>