BoelBewust
Shares

Om los te laten is liefde nodig…

Shares

Vol enthousiasme startte ik met schrijven van het gastblog voor Michelle Vrolijk over hoe ik in alle chaos met drie honden en baby het zo goed wist te regelen en managen… maar de knoop in mijn buik werd steeds strakker toen mijn verhaal maar niet op papier kwam.

Met tranen in mijn ogen mailde ik Michelle het eerlijke verhaal dat ik het blog niet kon schrijven, omdat ik niet wist of het wel zo goed ging... Of ik wel echt zo goed bezig was, of de chaos niet tóch de pan uitgestegen was.

​Moest ik dit nu echt toegeven...?

Dit was een paar weken geleden. Het punt waarop ik wel móest gaan luisteren naar mijn gevoel, en hardop iets ging uitspreken dat ik nóóit, maar dan ook nooit over mijn lippen dacht te zullen krijgen.

‘Misschien moeten we op zoek naar een ander huisje voor Dex’.

Een hond herplaatsen, no way!

Een hond herplaatsen, omdat je een kind hebt gekregen.

No way.

Met een beetje management en goede begeleiding, veel liefde en aandacht lukt het wel, dacht ik.  

Tien maanden lang heb ik het me voorgehouden dat het een fase zou zijn en we langzaamaan meer rust weer terug zouden vinden. Iedereen moest immers wennen aan de nieuwe fase.

Maar voor Dex werd het niet anders. Zijn onrust werd zelfs steeds erger. Het gemis van onze lange trails samen hakte er behoorlijk in, alsook de nieuwe gezinssamenstelling en andere regels in huis.

​Niet meer jezelf kunnen zijn

Het gevoel niet meer te kunnen voldoen aan zijn behoefte werd steeds duidelijker. Management werd langzamerhand een zware last en de onmacht van de situatie uitte zich steeds in meer irritatie.

Maar om de behoefte van Dex weer echt te kunnen zien, had ik eerst mijn eigen weerstand en emoties te onderzoeken.

Wat zit er allemaal achter deze keuze?

Want wat maakt dat ik niet wilde toegeven dat het niet oké is zoals het is, en onszelf daarmee achteraf gezien nog meer verdriet aandeed?

Dus ben ik naar binnen gekeerd…

En ik ontmoette pijn.

Pijn dat hij nu gezien zou worden als ‘zie je wel, zie je wel dat het een pittige hond is’. En dat oordeel gunde ik hem niet. Het raakte mijn eigen pijn, zoals ik ook niet altijd gezien ben geweest.  

Ik ontmoette afkeur.

Afkeurende oordelen over hoe het zou horen, hoe je een hond hoort te ‘nemen voor het leven’.  Het raakte mijn eigen oordelen, over hoe ik denk een supermens te moeten zijn en alles aan te moeten kunnen, en het béste plekje voor al mijn drie honden te móeten zijn, mezelf daarbij opofferend.

Ik ontmoette onmacht.

Voelde mij machteloos omdat wij door het krijgen van een prachtig zoontje, de plek die Dex nodig heeft vervallen is voor hem. Het raakte mijn machteloosheid om niets aan de situatie te kunnen veranderen. Dat we er linksom of rechtsom niet meer van kunnen maken dan het is. (En het kind herplaatsen vond ik net een stapje te ver gaan ;-))

​Stromende liefde

En wat er gebeurde door het aankijken van deze emoties en de onderliggende thema’s te doorvoelen, was dat ik juist de liefde weer kon voelen stromen.

Ik voelde de liefde voor Dex, alsook de liefde voor mijzelf.

En diep vanuit mijn hart borrelde de glasheldere wens omhoog om een situatie te creëren waarin al onze behoeftes van ieder in dit huis tot vervulling kan komen.

En dat is er een waar Dex niet langer meer bij ons woont, maar een plekje heeft waarin hij ​onvoorwaardelijk zijn onstuimige, mooie zelf kan zijn. 

Om los te laten is liefde nodig.

Dat klopt.

​En dat doet ook hartstikke veel pijn.​​

​Speciale dank gaat uit naar Katja van den Eijnden van SpelendWijs met honden voor haar bijdrage aan kennis, klankbord en objectiviteit in ons proces. Een aanrader​ voor jou als je ​vragen hebt over de dynamiek tussen kind en hond. 

  • Hilde schreef:

    Jeetje Jelien, wat heftig. Veel sterkte, geen makkelijk besluit.

  • Cindy schreef:

    Jelien, wat geef je toch een mooie beschrijving waar je allemaal van binnen en van buiten tegen aan loopt op het moment dat je deze overweging/ keuze moet maken. Veel geluk, met Dex nog steeds van binnen bij je. Heel veel vertrouwen in het omarmen van de pijn en de verandering. Dierbare groet Cindy

  • >