BoelBewust
Shares

Oproep voor imperfecte coaches

Shares

​Als coach van coaches spreek ik veel over het werkveld en er is keer op keer één ding dat terugkerend is. Het idee dat je het als coach zelf op orde moet hebben. ​Dat je door je eigen weerstanden heen moet zijn gegaan, zelf een levend voorbeeld moet zijn van het succes dat je anderen meegeeft. 

En natuurlijk is het zo dat je niet vanuit projectie je eigen stukken moet gaan oplossen via je coachee. Of dat je in een eigen stuk zit en daar je coachee mee belast. Dat vraagt wakkerheid en bewustzijn, laat dat duidelijk zijn. 

Maar bewustzijn hebben op je eigen stukken, is iets anders dan er al volledig doorheen zijn gekomen. Want in mijn ogen hoeft dat niet. 

Juist niet.

Ik roep daarom op tot wat meer imperfectie onder coaches.

Want ​wat zijn​ de momenten geweest dat je zelf even kon ontspannen in de werveling van het leven? 

Vermoedelijk toen je hoorde dat het oké is. Dat je voelde dat iemand anders het herkent, tegen je zegt dat het oké is. Dat je niet hoeft te streven naar perfectie of het te fixen. Als je hoort dat je gewoon precíes oké bent zoals je bent​.

De kracht van mensen die met open hart een stukje van zichzelf delen is ongelooflijk.

Het boek van vreugde vond ik zelf ook een eye-opener. Want dat de Dalai Lama (spiritueel leider) en Desmond Tutu (aartsbischop) ook emoties hebben, die lastig zijn, zijn. Dat ook zij nog boos worden en ​in weerstand terecht komen.

En ze dus gewoon mens blijken te zijn.

​Dus laten we meer het èchte leven leven. Dat ​leven laten zien, met zijn butsen, scheuren, pracht en vreugde. Om zo de kracht van kwetsbaarheid als super helings power in te zetten. 

En wedden dat er dan veel minder mensen een coach nodig hebben.

(​Maar of dat nu eigenlijk handig is voor mij om te verkondigen... 😉

>