BoelBewust
Shares

Waarom zelfdestructief gedrag héél waardevol is…!

Shares

Als coach kom je ook pittige kanten tegen in je werk, de beknellingen in iemand die maken dat er een depressie is ontstaan, een eetstoornis zich heeft ontwikkelt. Of iemand die door de ADD verstrikt zit in negatieve gedachten, of een prachtige ziel die ernstige trauma’s heeft meegemaakt.

Je moet er toch mee stoppen?!

Als coach zou je kunnen zeggen dat iemand dan niet in zichzelf mag snijden, wel – of juist minder – moet eten, niet mag sporten, een jointje moet laten liggen.

Maar daar kies ik niet voor.

Sterker nog, ik hoor vaak dat ik de eerste hulpverlener ben die ze tegenkomen die zegt dat het echt oké is.
Dat zij oké zijn.
Inclusief verslaving,
Mét zelfdestructief gedrag.

Het is fíjn dat je dit doet!

Dat ik zelfs aangeef dat ik het fíjn vind dat ze een manier hebben gevonden om zichzelf overeind te houden met al hun pijn.

Natuurlijk doet het ook mij pijn om iemand zo zelfdestructief te zien, maar ik voel en leg ook uit, hoe nodig en ergens dus heel helpend het schijnbaar is om dit te doen!
Ergens is het een strategie geworden om toch rust te voelen, een bepaalde vorm van liefde te ervaren, gevoelens te kunnen uiten. Het helpt om met verborgen delen die zó pijn doet, om te gaan.

En wie ben ik om daar een oordeel aan te plakken hóe iemand dat heeft gedaan. Het raakt me dat iemand blijkbaar dit als enige uitweg heeft gezien om ermee te dealen.

En dat moet je dan loslaten…?!

En als dat dan zomaar losgelaten moet worden…?!
Volgens mij kan dat niet.
Niet voordat je een andere constructie hebt opgebouwd!
Anders is het net zoiets als uit je huis vertrekken en nog geen nieuw huis hebben… waar slaap je dan? Waar voel je je dan veilig?

Welk tekort ben je aan het vullen?

En dan is het zo nodig om met ze te kijken naar wat er onder de behoefte ligt, welk leeg gat ze tegenkomen in hun leven die ze onbewust extern aan het opvullen zijn.
Om dat weer intern te gaan vullen.
Liefdevoller en constructiever.
Vanuit binnen.
Zèlf weer grip krijgen op die rust, liefde en al je gevoelens.
Om samen de deurtjes naar zelfliefde en heling weer te openen..
…waardoor als automatisch de drang naar datgene extern verdwijnt.

Dan blijkt dat iemand echt in staat is om het anders te gaan doen!

En vaak hoor ik dan in de sessies tussendoor ‘Oja Jelien, ik ben trouwens ook gestopt met…. blowen / heb geen aandrang meer gevoeld om te snijden / kon de snoep makkelijker laten staan’

Al mijn hele leven heb ik zo goed kunnen zien dat er altijd diepere lagen onder het gedrag van mensen aanwezig is.

Een die in reguliere therapie soms nog teveel benaderd wordt vanuit een goed-fout perspectief. Trauma coaching is voor mij dan ook het liefdevol verbinden met álles dat bij iemand hoort. Want dan is iemand zelfs in staat om zichzelf te helen!

Natúúrlijk heb je grenzen als coach. Een traject met iemand ingaan kan zowel naast een psycholoog bestaan of voorafgaand aan reguliere therapie. Ik strijd voor meer bewustzijn èn ballen binnen het coachvak, zodat je niet deuren sluit voor mensen die juist jouw coaching nodig hebben. Bewustzijn waar jouw grens ligt, bewustzijn in wat de complexe problematiek van jouw cliënt is.

Als jij als coach merkt dat er mensen op jouw deur kloppen, die je graag verder wilt helpen, maar nog niet weet hoe, dan is de opleiding met Bewustzijn èn ballen wellicht wat voor jou.

Ben jij zelf iemand die worstelt met destructief gedrag, proef dan eens aan een sessie zodat je kunt ervaren wat een liefdevolle kijk op jouw gedrag kan betekenen voor je.

  • Mariska schreef:

    Dank je wel dat jij iedereen in zijn/haar waarde van vreugde en verdriet laat.

    Door het lezen van jouw blog is mijn (spirituele) trauma geheeld en kan ik openstaan voor zelfliefde.

  • >